فیلم | اکتشفات غیرمجاز از معدن طلای اندریان

به گزارش تبریز یازار، معدن “اندریان” در محدوده ۱۲۰ هکتاری منطقه کوهستانی و صعب العبور، مشرف به روستاهای “اندریان”، “آستارگان”، “میوه رود”، “قینر”، “جوانان گروه”، “حاجیلار”، “طرزم” و “گل آخور” در قالب جنگل های ارسباران دیزمار در فاصله ۸۰ کیلومتری از مرکز ورزقان و ۳۵ کیلومتری از بخش خاروانا واقع شده است.

فعالیت‌های اکتشافی در محدوده معدن طلای اندریان از سال ۱۳۷۲ توسط شرکت منطقه‌ای معادن آذربایجان آغاز شد و اکنون نیز شرکت معدنی «زرین داغ آسترگان» با همکاری و سرمایه گذاری «شرکت پروژه زمین شناسی معدنی» از کشور گرجستان با هدف استخراج سالیانه ۱۴۰۰ هزار تن کانسنگ طلا و تولید طلا به روش «هیپ لیچ» در این معدن فعالیت می‌کنند.
۲ معدن با محدوده ۴۰ کیلومتری با عنوان “زرین داغ آسترگان”، در مالکیت شرکت ایرانی خارجی است که با تائید مقررات ایران، تاسیس شده است، امتیاز ها هم ۷۴ به ۲۶ به نفع طرف روسی (گرجی) تقسیم بندی شده است.

بازار سیاه، به حریم معدن کشیده شده
بازار سیاه اتفاقا به حریم معدن کشیده شده است، بیش از ۳ سالی است که غیر بومی ها برای ورود به این محدوده باج می دهند، در شبانه روز بیش از صدها نفر بر پیکر این محدوده چنگ می زنند، اینجا موتور سیکلت ها اغلب تک سوار گردنه های کوه هستند، آن هم بی پلاک، بی نشانی.

قاطرها و الاغ ها هم با تمام توان کار می کنند، پالان هایشان وا رفته، اما بهترین گزینه برای انتقال خاک معدن هستند؛ که از دید خیلی ها باید پنهان بماند.
هر ازگاهی پیکانی در حاشیه جاده رها شده، برگشتن و برداشتنش به قیمتش نمی ارزد، همان بهتر آنجا خاک و آفتاب بخورد.

درخشش طلای ۲۴ عیار، چشم ها را به چپاول بسته
تردد خودرو های دودزا، می تواند تا چند دقیقه جاده را خاکستری و فرصت را برای فرار فراهم کند.
اوایل خود بومی ها حفاری می کردند، بعد که کارشان سکه شد، کارگر اجیر کردند، اتفاقا میدان کارگری “گجیل” یا “شهرک ارم” تبریز.

نگهبانانی در مسیر معدن مستقر هستند و کوچکترین تحرکات را رصد می کنند، تا مگر فرد غیر بومی به حریم خلوت آنها راه یابد.

شاید درخشش طلای ۲۴ عیار، خیلی از چشم ها را به چپاول در این منطقه می بندد.

معدن طلای اندریان، پرفیری نیست، بلکه رگه ای است و متوسط عیار طلای استحصال شده نیم پی پی ام است.

اینکه از یک کیلو سنگ خاک، چند سوت طلا استحصال می شود، بستگی دارد به اینکه این سنگ ها از کدام رگه ها برداشت شود.

بعضا کارگران اخراجی و بعضا کارشناسان معدن، گرای رگه های پر عیار را به حفاران غیر مجاز می دادند و افراد بومی رگه ها را به نام خود می زدند.

برای رگه هایی که تصاحب کرده و سندش را به اسم خود زده بودند، رگ گردن باد می کردند، رگه هایی که طول تقریبی شان ۳۰۰ متر و عمق آنها تا ۱۵۰ متر می رسید.