فیلم|مسجدی با طر‌ح‌های ترنج و گیاهی

به گزارش تبریز یازار، بعد از هیولای مغول، شهر آرام و بی‌آزار بناب با مسجد مهرآبادش اسم و رسم و آوازه‌ای داشته که هر بام و شام مومنان نمازگزار را از گوشه و کنار شهر به خود می پذیرفت.

در واقع نام دارالمومنین بناب را با آن پیوند دیرینه بوده است. این بنا با هیبتی سترگ در میدان نسبتاً بزرگی هر انسان تازه وارد را به دیدار خود فرا می‌خواند. آن را ایوان، شبستان ، مناره و محرابی است اندکی متفاوت با مساجد دیگر که انسان بی اختیار تحت تأثیر ذوق و ظرافت و اصالت بنایش قرار می‌گیرد. احداث این مسجد که از نفائس و مفاخر عصر صفوی است، مجموعه ایست شگفت انگیز که کیفیت جز به مشاهده و تعمق، در فهم نگنجد.

ظرافت و سبکی، تناسب و شکوه تزئینات به خصوص مناره لاجوردیش از آن اثری در خور ستایش پدید آورده که همواره عاشقان تاریخ و هنر و مشتاقان میراث کهن را مجذوب خود نموده است. این مسجد را از لحاظ ساختمان زیبا، تزئینات بدیع و لوح تاریخی، باید یکی از آثار گرانبها و در حقیقت گنجینه‌ای از معماری عصر صفوی دانست که هر یک از عناصر درون آن معرف ذوق و هنر آفرینندگان زبردستی بوده که نهایت حوصله اعجاز را در ظهور آنها به کار گرفته‌اند.

اندیشه و فکر حراست از هنر کهن نه تنها در شیوه معماری آن رعایت شده بلکه توجه به استحکام بنا، نوع سقف بندی،آرایش ستون‌ها و تیرهای حمال بدان منظره‌ای سحرآمیز بخشیده که ارباب ذوق و هنر را به تحسین و حیرت وا داشته است.

معماری مسجد

طرح عمومی مسجد که از مکتب اصفهان مایه گرفته، تالار ستوندار و چهار گوش آن، اماکن با شکوه دوران هخامنشی را در اذهان تداعی می‌کند. در واقع گرایش به حفظ سنت‌های دیرین در این دوره از تاریخ ایران یکی از مبانی بازگشت به اصل مبداء و احیای یادگارهای کهن است، هنگامیکه از دروازه شرقی شهر به میدان مهرآباد نزدیک می‌شویم، این اثر با قامت زیبا و موزون، حضور خود را بر فراز صفحه‌ای نسبتاً بلند به رخ می کشد.

در بدو ورود به صحن آن در پیشانی دیوار ضلع شمالی، لوحی از مرمر به تاریخ ۹۵۱ هجری قمری به چشم می‌خورد که بنای مسجد را به قرن دهم و زمان حکومت شاه طهماسب اول می رساند.

انتهای پیام/س